الیزابت گیلبرت زمانی یک “پیش خدمت شناخته نشده” بود که با نامه های ردّ به هم ریخته بود. و حال، در سایه موفقیت “بخور، دعا کن، عشق بورز،” دریافته خود را با خود قبلی اش می شناسد. گیلبرت با نگرشی زیبا نشان میدهد چرا موفقیت می تواند به اندازه شکست گمراه کننده باشد و راه ساده ای– هر چند سخت– برای ادامه، بدون توجه به نتیجه، پیشنهاد می کند.
نوشتههای مرتبط:
در شبی دهشتناک در سال ۱۹۹۵، نوه ۱۴ ساله پلس فلیکس پسر عظیم خمیسا را به قتل رساند. حمله را باندی طراحی کرده بود که مواد مخدر، الکل، و حس کاذب تعلق آب به آتشش میریخت. این مواجهه مرگبار خمیسا و فلیکس را به مسیر مراقبه عمیق رهنمون کرد، تا بخشیده شوند، و در اقدامی …
چی می شد اگر یک موزیک ویدئو توسط موسیقی هدایت میشد؟ صرفا به عنوان بیانی از آهنگ، به جای اینکه ایده های فیلمساز اون رو کارگردانی کنه. جاکوب ترولبک طراح، نتایج تجربه اش رو با دیگران به اشتراک میذاره.
پل روتموند کدهای نرم افزاری ای مینویسد که باعث میشود دی ان ای خودش را بشکل ستاره، یک چهره خندان و چیزهای دیگری دربیاورد. البته که این یک شاهکاره، اما همچنین یک نمایش خود سرهمبندی در کوچکترین مقیاسها است — با مفهومی بسیار بزرگ برای آینده ی ساختن چیزها.
0 دیدگاه برای “موفقیت، شکست و میل به خلاقیت”
دیدگاهی برای این مطلب نوشته نشده است.