۲.تأثیر تنفس بر صدا و بیان:

صدا به احساسات شما حساس بوده و حتی در برخی مواقع کاملا مسدود می‌شود تا بتواند بیان دامنه‌ای از احساسات شما را مانع شده یا پنهان کند. اگرچه ممکن است که بتوان به کمک تمرینات فیزیکی در صدا انعطاف ایجاد کرد، اما مردم نیز به صورت تدریجی و در جریان فعالیت‌های روزمره نحوه استفاده از اصوات خود را یاد می‌گیرند. هنگامی که یک نفر تحت فشار روانی و استرس قرار دارد، الگوی تنفس او دچار تغییر می‌شود. هنگامی که عضلات شما دچار انقباض می‌شوند نمی‌توانید به طور طبیعی از همه ظرفیت ریه خود استفاده کنید. هنگامی که فردی عصبی یا در حال دعواست، عارضه طبیعی ایجاد تنش در عضلات گردن و شانه هاست. در شرایط فشار نفس نفس زدن اتفاق می‌افتد، در این هنگام مقادیر زیادی هوا وارد ریه ها می‌شود اما زمان کافی برای بازدم و بیرون دادن آن وجود ندارد.

با تنفس صحیح، بیان خود را بهتر کنید.

تنفس خوب به دو دلیل ضروری است:

1. با استفاده از ظرفیت کامل ریه، سیستم تنفسی از صدا حمایت کرده و صدای شما غنی‌تر، قوی‌تر و محکم‌تر خواهد شد. این مسأله برای کسانی که صدای ضعیفی داشته و از نشنیده شدن گلایه می‌کنند مفید است. به خاطر داشته باشید که درجه صدای شما در شش‌ها تعیین می‌شود و نه در گلویتان! بنابراین تنفس عمیق موجب کنترل بیشتری بر صدا می‌شود.
2. تنفس عمیق و منظم تأثیر آرام بخشی داشته و ضمن کاهش تنش‌هایتان، شما را آرام می‌کند. مردمی که آرام‌ترند، متعادل‌تر، گیراتر و با اعتماد به نفس بیشترند.

بی دلیل نیست که برخی فرق مذهبی از مروج تنفس ریتمیک و منظم از قبیل یوگا، مدیتیشن و تفکر آرام‌اند. با کاهش تنش‌های جسمی، فشار روحی نیز کاهش یافته و مغز شما برای دنبال کردن خلاقیت‌هایتان به طور مؤثری آزاد می‌شود.

تمرین تنفس:

1. در یک وضعیت آرام بر روی پاهایتان بایستید به نحوی که پاها یک گام از همدیگر فاصله داشته، زانوها قفل نشده و به عقب نیز فشار داده نشوند. ستون فقرات صاف و سر در حالت متعادلی قرار گیرد. عضلات صورت باید کاملا آرام باشند.
2. با سه شماره آرام هوا را به درون کشیده و با سه شماره آرام رها کنید.
3. تلاش کنید شانه‌هایتان در جریان تنفس به بالا نروند. از راه دماغ‌تان هوا را به درون کشیده و از راه دهان به بیرون دهید. به این فکر کنید که هوا باید تا انتهای ریه‌هایتان راه یابد.
4. کف دستان‌تان را بر خلاف شکم و بر روی آن قرار داده و حرکت آن را احساس کنید. هنگامی که نفس را به داخل می‌دهید شکم را بر خلاف جهت دست‌ها حرکت دهید.
5. این تمرین را ده بار تکرار کنید.

بسته به اینکه پس از گذشت چند روز چه احساسی داشته باشید می‌توانید شمارش تنفس‌ها (اعم از دم و بازدم) را از سه به چهار یا پنج و شش و حتی ده افزایش دهید. با افزایش کنترل شما بر بازدم هیچ گاه احساس نفس نفس زدن یا نفس کم آوردن را در حین سخنرانی نخواهید داشت.